تمام روزهایی که سرگرمیت بودم ، زندگیم بودی...

آزارم میدهی ... به عمد ... اما من آنقدر خسته ام ...آنقدر شکسته ام

که هیچ نمیگویم ٰ؛حتی دیگر رنجیدن هم از یادم رفته است...

تنها چیزی که میتونم بگم اینه که

دلتنگتم

         خیلی

                خیلی

نمیدونم میتونی بفهمی یا نه...

هیچـــ کســ

ویرانی ام را حســـ نکرد

روز رفتنــــــــت را به خاطــــــــــر داری ؟

کفــــــش هایــــت را بغل کــــــــرده بــــودی . . .

مبـــــادا صدایـــــش گوش هایـــــم را آزار دهـــــــــد ! ! !

نـــــوک ِ پا ، نـــــوک ِ پا دور شــــدی

از همیـــــن گوشــــهـ کنــــار

لحظه هایی هست که دلم واقعاً برایت تنگ می شود
من اسم این لحظه ها را گذاشتم

"همیشه"...

کاش میدانستی آن کس که در تو امید به زندگی را پرورش میداد

خودش محتاج ، قطره ای از باران محبت بود...

زمین و زمان می چرخند       

و من هیچ هایم را بی هیچ

می شمارم

..

اندکی صبر

چند تایی گمشده اند

نمیدانم در کدام چرخش از زمین و زمان

رها شده اند از دستهایم

بی آنکه لمسشان کنم

بی آنکه یادشان بیفتم

کوچک که بودیم چه دلهای بزرگی داشتیم
اکنون که بزرگ شدیم چه دلتنگیم
کاش دلهامون به بزرگی بچه گی بود
کاش همان کودکی بودیم
که حرفهایش را از نگاهش میتوان خواند
کاش برای حرف زدن نیازی به صحبت نداشتیم
..کاش برای حرف زدن فقط نگاه کافی بود
کاش قلبها در چهره بود
اما اکنون اگر فریادهم بزنیم کسی نمیفهمد
و دل خوش کرده ایم که سکوت کرده ایم

کلماتم را در جوی سحر می شویم
لحظه هایم را
در روشنی باران ها
تا برای تو شعری بسرایم روشن
تا که بی دغدغه
بی ابهام
سخنانم را
در حضور باد
-این سالک دشت و هامون-
با تو بی پرده بگویم
که تو را
دوست می دارم تا مرز جنون...